Uncle Bob was heel enthousiast dat ie deze keer maar liefst twee assistenten mee kreeg. Het kwam erop neer dat ie zelf al snel niet veel meer hoefde te doen, en dus tijd had om weer meer foto’s te maken van zijn geliefde bomen. Die foto’s komen in de database op een DVD waar hij druk mee bezig is.

Kees was nog niet thuis of hij vertrok alweer met Gerben. De bedoeling was eigenlijk om de Hangaroa Rivier op te zoeken, die langs the station stroomt. Maar de wandeling eindigde bij het café van Tiniroto. Jammer dat ze geen portemonnee bij zich hadden, of misschien juist wel niet jammer……

Toen ze weer thuis waren kon Kees meteen mee op de volgende expeditie, met mij. Eerst gingen we een paar labels aan bomen hangen die Uncle Bob vanochtend op naam had gebracht. Daarna zouden we nog even op “the Mule” (letterlijk: de muilezel) – het vierwielig voertuig waarmee we ons hier verplaatsen – een stukje the station oprijden richting de rivier. Nou. Dat was zeer de moeite waard.
De uitzichten over het rivierdal waren schitterend.

Een probleem was echter dat we na enige tijd in de modder vast kwamen te zitten en niet meer vooruit of achteruit konden.

Wat nu? Eerst wat geprutst met plankjes en stukken golfplaat die we in de buurt hadden zien liggen. Daarna toch maar besloten om terug te lopen naar huis – een wandeling van ruim een uur – om de andere 4-wheel drive – die heel wat zwaarder is – op te halen. Even Gerben oppikken, die al zat te wachten met het eten. Gedrieën weer terug gereden richting de rivier. Weer een hele tocht. Waar stond dat ding nou precies? Wat is dat station groot, en wat kun je makkelijk verkeerd rijden op al die heuveltjes, waar nergens een goed pad loopt. Maar goed. Uiteindelijk vonden we de Mule terug en vervolgens hadden we hem in een wip uit de modder.

Toen weer de terugreis, waarbij eens te meer bleek hoe makkelijk je op zo’n groot terrein kunt verdwalen….. Maar uiteindelijk waren we weer veilig thuis voor het donker en smaakte ons het eten dubbel zo lekker.

= = = = =
Alle foto’s natuurlijk weer van Kees, die zelfs in tijden van grote nood de camera altijd stand by heeft.

Kees en ik gaan Daemo helpen met het verplaatsen van chips.

We zijn nog niet zo erg lang bezig als het weer plotseling omslaat. Je hoort de wind sidderen door de bomen en een paar minuten later spetteren er vette druppels om je heen. Tja. Wat nu?
Het wordt snel helemaal grijs en de regen houdt aan. We besluiten om ons snel terug te trekken. Dat is achteraf gezien heel verstandig geweest want het is niet meer opgehouden met regenen. Van drie tot in de avond blijft het flink doorregenen.

Het heeft wel wat die regen. En het geeft ons de gelegenheid wat te rommelen achter de computer.
Maar most of all: we weten dat het morgen weer een prachtige dag kan/zal zijn.

foto’s: Mister Kees Inc.

Het was de moeite meer dan waard. Al was het alleen maar omdat de kaka’s zich weer zo goed lieten horen. Maar ook omdat er op een gegeven moment een groepje vogels in de toppen van de bomen zat te roepen. Eigenlijk twee roepjes: één roep was een voortdurend herhaald nasaal sjieeeee (het leek wel een beetje op een groenling), de andere roep, die ik wat minder vaak hoorde was een snel herhaald tjek-tjek-tjekt-jek…. (soms wel 20x achter elkaar). Bij die laatste roep had ik het idee dat de vogels zich dan altijd verplaatsten.
Uiteindelijk ontdekte ik bovenin de bomen een kakariki. We kunnen er rustig van uit gaan dat het de soort met het gele voorhoofd was, de yellow-crowned parakeet, Cyanoramphus auriceps, alhoewel ik dat op die grote hoogte niet kon zien. Heel mooi.

Na het ontbijt, dat deze keer behalve cereals, perziken, gebakken eieren, spek, witte bonen in tomatensaus e.d. ook door Horrible Harry bereide venison fritters omvatte, en na een roerend afscheid van de family, vertrokken we richting SH38. Dat is de State Highway die dwars door de uitgestrekte wouden van de Urewera’s leidt. Tientallen kilometers onverhard. Af en toe een enkel piepklein dorpje, en verder alleen bos.

Na duizenden bochten bereiken we Lake Waikaremoana. Een gigantische watermassa, waar we nog vele kilometers langs rijden.

We maken een paar korte wandelingen in de buurt van het bezoekerscentrum van het Department of Conservation bij Aniwaniwa. Speciaal voor Kees weer twee prachtige watervallen.
Daarna koersen we verder langs Lake Waikaremoana, om uiteindelijk weer de bewoonde wereld te bereiken. We volgen de SH39 voorbij Frasertown tot aan Wairoa. Daar doen we boodschappen voor de hele week (Achteraf blijkt wel dat we wat essentiële dingen vergeten, zoals koffie en melk, maar dat kan de beste overkomen, toch?) We gooien de tank nog een keer vol met benzine, slaan een avondmaaltijd in bij de lokale chinees en zetten koers naar Tiniroto……
De laatste veertig kilometer. Terug naar Frasertown en dan de Tiniroto Road op. Door het dal van de Wairoa River tot Te Reinga. Dan verder de Hangaroa River volgen, tot we het dal uitklimmen richting Tiniroto.
It’s good to be back home again…..

(alle foto’s weer het werk van Mister Kees)

We verkassen naar Whirinaki. We halen benzine en informatie van het Department of Conservation in Murupara.

Whirinaki Forest Park herbergt een geweldige oppervlakte aan bos met een zeer hoge natuurwaarde. In sommige delen groeien zeer oude bomen zoals Rimu, Kahikatea, Totara en andere Podocarpus-soorten. Behalve mooie bomen wonen er ook bijzondere vogels, zoals de kaka’s, een forse papegaai, en kakariki’s, dat zijn parkieten.

We bezoeken een paar prachtige stukken bos.

Aan het eind van de dag gaan we naar ons verblijf: Whirinaki Forest Holidays: Tarangi (zeg maar Ta) zwaait er de scepter. Garry, haar man, zorgt voor het eten, en Horrible Harry is toevallig op bezoek. Harry is van z’n vak possum-jager en leeft meestal alleen in de bush. Hij is moeders mooiste niet, maar wel heel aardig, en hij heeft prachtige verhalen over het ruige leven midden in het oerwoud.

Garry heeft een heerlijk stuk wild zwijn klaargemaakt. Dat is smikkelen.

Als de avondschemering valt gaan we nog even terug naar de “Sanctuary”, een stuk bos waar we eerder op de dag al waren, in de hoop om kiwi’s te horen. Die horen we niet, maar we zien (en horen) wel de morepork (de Nieuwzeelandse uil) van dichtbij. En we horen meer kaka’s.

(de foto van Harry and Garry is van Kees)

We bezoeken een mooi stuk regenerating native forest in de buurt, waar we flink kunnen wandelen. Het maakt deel uit van het Okataine Scenic Reserve. Kees en Gerben wandelen ‘s middags nog een heel stuk langs Lake Okataine.

‘s Avonds gaan Kees en ik in de hotpool om afscheid te nemen van Rotorua (en om het stof van ons af te spoelen, natuurlijk).

(weer allebei de foto’s van Kees)

Kees en ik gaan naar St. Faith Church (check) in Ohinemutu. Ohinemutu is een oud Maori-dorp aan het meer, dat nu deel is van Rotorua. Ook hier komt overal heet water uit de grond. Zelfs midden op het trottoir. We zijn ruim op tijd voor de kerkdienst in dit prachtige Anglicaanse kerkje.

‘s Ochtends veel meer luchtvochtigheid, dus meer mist boven de poelen. Er is in de hoek volgens mij een nieuwe poel ontstaan. Veel damp.

Daarna naar de kerk. Dat was geweldig. De kerk is natuurlijk heel mooi, en de service was ook heel mooi. Heel eenvoudig. Half in Maori, half in English. We hadden een boek erbij met alle teksten in de twee talen. Het is de Anglicaanse kerk. Het lijkt het meeste op de katholieke kerk w.b. de liturgie. Veel teksten die op papier staan en die door voorgang(st)er en gemeente afwisselend worden uitgesproken / soms een beetje gezongen. En dan half in Maori, half in English. Dat wisselt geloof ik vrij willekeurig.
Wat de gezangen betreft is het helemaal niet rooms. Alle gezangen zijn voor ons heel bekende, oude melodieën. En dat allemaal met Maori-teksten. Dat was heel leuk om dat mee te zingen. Volgens mij zou dat een heel goeie manier zijn om Maori te leren. Jammer was alleen dat bij het liedboek geen vertalingen waren. Maar daar heb je toch geen tijd voor. Je moet zingen.

Dan de preek. In het Engels. Dat is een heel apart verhaal. Er zijn drie voorgangers. Twee mannen, een vrouw. De jongste van die twee, een lange magere man, die ook al van mijn leeftijd was, deed de preek. Nou. Daar nam ie de tijd voor. Maar het verveelde geen moment. En hij deed het zo interactief mogelijk. In ieder geval lag de gemeente regelmatig in een deuk(je). Wel beschaafd natuurlijk. Maar toch echt heel levendig. Ik had achteraf niet het gevoel dat er echt heel veel diepgaand verhaal in zat, maar goed. Dat werd dus ruimschoots gecompenseerd door het feit dat het heel “grijpbaar” was. Maar begrijp me niet verkeerd, het ging toch ook wel echt ergens over.
Het is lastig om het samen te vatten, zeker omdat ik geen aantekeningen kon maken. En ik heb natuurlijk mijn aandacht bij zo’n gesproken preek ook nodig om te snappen wat ie allemaal zegt, zeker als ie even echt op gang kwam, en flink begon te ratelen en daarbij ook lokale bekendheden en politici enzo erbij haalde.

Vooral het zingen was mooi. Ik heb de liederen niet onthouden. Maar ik vond het wel een ouderwets mooie kerkdienst. Er werd vooral mooi gezongen. Dat kunnen die Maori wel. Dat dacht ik wel, maar ik had het nog nooit meegemaakt. Het was dus echt mooi. En het orgel was klein, maar heel goed.
Na de dienst zijn we nog meegeweest thee drinken in een – overigens prachtig – gebouw naast de kerk. Met koekjes en sandwiches. Als je het handig aanpakt, heb je gelijk je lunch te pakken!

Eén van de meest sprekende dingen van het kerkje is het gegraveerde raam. Daarop is een Jezus-figuur afgebeeld met een Maori-kleed (en volgens mij ook een Maori-gezicht). Als je vanaf een bepaald standpunt door dat raam kijkt lijkt Jezus echt over het water te lopen.

In de middag gaan we naar Te Puia. Dat is een parkachtige ambiance, waar o.a. een soort openluchtmuseum is gehuisvest, maar waar vooral veel van de thermische bijzonderheden van Rotorua zijn te bewonderen. Bijvoorbeeld de Pohutu-geyser.

Regelmatig spuit hij een forse straal kokend heet water de lucht in die vervolgens over de rotsen stroomt richting een riviertje. Verderop in het park zijn allerlei andere thermisch-vulkanische activiteiten te zien. Bubbelende modderpoelen. Gaten in de grond waar sterk riekende stoom uit komt.

alle foto’s: Kees.

Zicht op zee met op de voorgrond een nog bloeiende Pohutekawa

De vuurtoren van Tiritiri

En als iemand nog twijfelt of de mannen er echt wel zijn……….

Gerben en Kees

Strand bij Waikatere

De Robins in het bos zijn over het algemeen heel tam en komen heel dichtbij

Een Nikaupalm bij een waterval

Na een wandeling door een kauribos van een uur reden we nog naar Muriwai waar een Jan van Gent kolonie is. Wel 1200 paren vogels waren er enkele jaren geleden geteld. Indrukwekkend om die vogels met jongen zo dicht bij te kunnen zien.

Zicht van bovenaf op de kolonie

Rots in zee met een deel van de kolonie

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

(
        nog meer plaatjes,
        en (engelse) tekst
        over deze dag
        op het
        dickbos-blog
                                  )

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

Nog fris en vrolijk na 24 uur

Wat ze de eerste dag hebben gezien is een blik op de stad vanaf de vulkaan Mount Eden en vanaf het schiereiland Devonport waar we met de pont naar toe zijn geweest. Heerlijke temperatuur trouwens, wel een beetje bewolkt.

Gezicht op de skyline vanaf Devonport

Het net is uitgerold en het onkruid in de buurt wordt verwijderd

Nadat het werk was gedaan kregen we een duidelijke uitleg van wat er stond te gebeuren en wat er van ieder werd verwacht. Na ‘Fire’ moest ieder zeer snel in actie komen om de vogels onder de netten uit te halen. Alles moet eerst heel snel om de stress voor de vogels zo kort mogelijk te laten duren. Als de vogels eenmaal in de afgesloten bakken zitten kan er wat rustiger gewerkt worden. Dan krijgen ze een ring met nummer en een vlag aan de poot. De vlag is met een telescoop goed te zien en het nummer of de letters zijn dan afleesbaar. Dit is belangrijk om meer over de vogels te weten te komen. Birdwatchers kunnen de gegevens ten allen tijden doorgeven, met name de plaats en de tijd dat de vogel wordt gesignaleerd. Zo gebeurde het laatst dat een vogel was geringd en 20 dagen later in Australie werd teruggezien. En nog geen week later weer in NZ. Per nummer wordt de geschatte leeftijd van de vogel en meerdere bijzonderheden genoteerd.

We camoufleren het net met zand, schelpen en wat onkruiden

Na de les van Adrian begon het wachten op hoogwater. Met een sunblock en wat koffie en koek was dat prima te doen. De Wrybills naderden ons tot op een paar meter, die beestjes zijn niet echt schuw, maar natuurlijk kan je ze niet zomaar oppakken. Op een gegeven moment werd ieder wat onrustiger, het “moment suprême” komt dichtbij. Ieder zit klaar voor de start en begint na de knal te hollen naar de plek waar de netten zijn geklapt. Er is ineens wat onduidelijkheid, worden we teruggestuurd of moeten we doorhollen? Aangekomen bij de netten is het duidelijk, er zitten nog geen 10 vogels onder het net. Dat valt echt tegen. Maar goed, de vogels die er wel onder zitten moeten wel geringd en Adrian neemt de gelegenheid te baat om het allemaal duidelijk te laten zien en er uitgebreid bij te vertellen. Heel erg interessant!

Adrian Riegen met een Rosse Grutto op schoot. Wegen, meten, ringen en vlaggen

Even was er wat commotie, er werd een shore skink gezien en gevangen. Deze zijn zeldzaam geworden en we proberen er wat mooie foto’s van te maken. Als het ringen bijna klaar is en de meeste spullen zijn opgeruimd is het nog steeds hoogwater en kunnen we de schelpenbank nog niet af. We gaan met z’n allen het onkruid van de bank verwijderen, iets wat met name voor de vogels die op de schelpenbanken overtijen heel belangrijk is. Ze willen goed zicht hebben alle kanten heen en gaan niet tussen het onkruid zitten. Na ruim een uur is het meeste weg en is het water al genoeg gezakt. Alle spullen worden naar de vaste wal teruggebracht en we kunnen terug naar huis.

Wieden op de shelbank