Through the Ureweras

Dat was een enerverend verblijf in het Whirinaki Forest. Vroeg in de ochtend gaan Kees en ik nog even terug naar de Sanctuary, om te horen wat de vogels doen rond deze tijd van de dag, op die plaats (de plaats waar we ook de avondschemering en het vallen van de nacht hadden meegemaakt twee dagen ervoor).

Het was de moeite meer dan waard. Al was het alleen maar omdat de kaka’s zich weer zo goed lieten horen. Maar ook omdat er op een gegeven moment een groepje vogels in de toppen van de bomen zat te roepen. Eigenlijk twee roepjes: één roep was een voortdurend herhaald nasaal sjieeeee (het leek wel een beetje op een groenling), de andere roep, die ik wat minder vaak hoorde was een snel herhaald tjek-tjek-tjekt-jek…. (soms wel 20x achter elkaar). Bij die laatste roep had ik het idee dat de vogels zich dan altijd verplaatsten.
Uiteindelijk ontdekte ik bovenin de bomen een kakariki. We kunnen er rustig van uit gaan dat het de soort met het gele voorhoofd was, de yellow-crowned parakeet, Cyanoramphus auriceps, alhoewel ik dat op die grote hoogte niet kon zien. Heel mooi.

Na het ontbijt, dat deze keer behalve cereals, perziken, gebakken eieren, spek, witte bonen in tomatensaus e.d. ook door Horrible Harry bereide venison fritters omvatte, en na een roerend afscheid van de family, vertrokken we richting SH38. Dat is de State Highway die dwars door de uitgestrekte wouden van de Urewera’s leidt. Tientallen kilometers onverhard. Af en toe een enkel piepklein dorpje, en verder alleen bos.

Na duizenden bochten bereiken we Lake Waikaremoana. Een gigantische watermassa, waar we nog vele kilometers langs rijden.

We maken een paar korte wandelingen in de buurt van het bezoekerscentrum van het Department of Conservation bij Aniwaniwa. Speciaal voor Kees weer twee prachtige watervallen.
Daarna koersen we verder langs Lake Waikaremoana, om uiteindelijk weer de bewoonde wereld te bereiken. We volgen de SH39 voorbij Frasertown tot aan Wairoa. Daar doen we boodschappen voor de hele week (Achteraf blijkt wel dat we wat essentiële dingen vergeten, zoals koffie en melk, maar dat kan de beste overkomen, toch?) We gooien de tank nog een keer vol met benzine, slaan een avondmaaltijd in bij de lokale chinees en zetten koers naar Tiniroto……
De laatste veertig kilometer. Terug naar Frasertown en dan de Tiniroto Road op. Door het dal van de Wairoa River tot Te Reinga. Dan verder de Hangaroa River volgen, tot we het dal uitklimmen richting Tiniroto.
It’s good to be back home again…..

(alle foto’s weer het werk van Mister Kees)