Zondag in Rotorua

Onze eerste ochtend in Rotorua. Voordat we naar de kerk gaan is het in het park nog een heel stuk spectaculairder dan de dag ervoor. Sommige poelen zijn geheel in nevelen gehuld. Het is zo merkwaardig om zoiets te zien in een stadspark, midden in de stad!

Kees en ik gaan naar St. Faith Church (check) in Ohinemutu. Ohinemutu is een oud Maori-dorp aan het meer, dat nu deel is van Rotorua. Ook hier komt overal heet water uit de grond. Zelfs midden op het trottoir. We zijn ruim op tijd voor de kerkdienst in dit prachtige Anglicaanse kerkje.

‘s Ochtends veel meer luchtvochtigheid, dus meer mist boven de poelen. Er is in de hoek volgens mij een nieuwe poel ontstaan. Veel damp.

Daarna naar de kerk. Dat was geweldig. De kerk is natuurlijk heel mooi, en de service was ook heel mooi. Heel eenvoudig. Half in Maori, half in English. We hadden een boek erbij met alle teksten in de twee talen. Het is de Anglicaanse kerk. Het lijkt het meeste op de katholieke kerk w.b. de liturgie. Veel teksten die op papier staan en die door voorgang(st)er en gemeente afwisselend worden uitgesproken / soms een beetje gezongen. En dan half in Maori, half in English. Dat wisselt geloof ik vrij willekeurig.
Wat de gezangen betreft is het helemaal niet rooms. Alle gezangen zijn voor ons heel bekende, oude melodieën. En dat allemaal met Maori-teksten. Dat was heel leuk om dat mee te zingen. Volgens mij zou dat een heel goeie manier zijn om Maori te leren. Jammer was alleen dat bij het liedboek geen vertalingen waren. Maar daar heb je toch geen tijd voor. Je moet zingen.

Dan de preek. In het Engels. Dat is een heel apart verhaal. Er zijn drie voorgangers. Twee mannen, een vrouw. De jongste van die twee, een lange magere man, die ook al van mijn leeftijd was, deed de preek. Nou. Daar nam ie de tijd voor. Maar het verveelde geen moment. En hij deed het zo interactief mogelijk. In ieder geval lag de gemeente regelmatig in een deuk(je). Wel beschaafd natuurlijk. Maar toch echt heel levendig. Ik had achteraf niet het gevoel dat er echt heel veel diepgaand verhaal in zat, maar goed. Dat werd dus ruimschoots gecompenseerd door het feit dat het heel “grijpbaar” was. Maar begrijp me niet verkeerd, het ging toch ook wel echt ergens over.
Het is lastig om het samen te vatten, zeker omdat ik geen aantekeningen kon maken. En ik heb natuurlijk mijn aandacht bij zo’n gesproken preek ook nodig om te snappen wat ie allemaal zegt, zeker als ie even echt op gang kwam, en flink begon te ratelen en daarbij ook lokale bekendheden en politici enzo erbij haalde.

Vooral het zingen was mooi. Ik heb de liederen niet onthouden. Maar ik vond het wel een ouderwets mooie kerkdienst. Er werd vooral mooi gezongen. Dat kunnen die Maori wel. Dat dacht ik wel, maar ik had het nog nooit meegemaakt. Het was dus echt mooi. En het orgel was klein, maar heel goed.
Na de dienst zijn we nog meegeweest thee drinken in een – overigens prachtig – gebouw naast de kerk. Met koekjes en sandwiches. Als je het handig aanpakt, heb je gelijk je lunch te pakken!

Eén van de meest sprekende dingen van het kerkje is het gegraveerde raam. Daarop is een Jezus-figuur afgebeeld met een Maori-kleed (en volgens mij ook een Maori-gezicht). Als je vanaf een bepaald standpunt door dat raam kijkt lijkt Jezus echt over het water te lopen.

In de middag gaan we naar Te Puia. Dat is een parkachtige ambiance, waar o.a. een soort openluchtmuseum is gehuisvest, maar waar vooral veel van de thermische bijzonderheden van Rotorua zijn te bewonderen. Bijvoorbeeld de Pohutu-geyser.

Regelmatig spuit hij een forse straal kokend heet water de lucht in die vervolgens over de rotsen stroomt richting een riviertje. Verderop in het park zijn allerlei andere thermisch-vulkanische activiteiten te zien. Bubbelende modderpoelen. Gaten in de grond waar sterk riekende stoom uit komt.

alle foto’s: Kees.