Mahia en tsunami

Vrijdagmiddag vertrekken we naar Mahia. Calvin en Karin hebben daar verleden jaar een sectie gekocht en hebben daar wat oude caravans op gezet. Nu worden aan de caravan een keuken en huiskamer gebouwd. Dick was er pas al eens geweest en keek zijn ogen uit wat er nu allemaal al was bijgebouwd. Onderweg ernaar toe zijn we nog een paar keer bij de zee gestopt, er zijn zulke mooie uitzichten daar.

Uitzicht onderweg naar Mahia

Kijkend naar de wilde golven die op de kust slaan, zien we ze plotseling stilvallen. We moeten denken aan een tsunami, waarbij ook zoiets zou moeten gebeuren. We kijken om ons heen waar we heen zouden moeten vluchten, die hoge berg op klimmen of gauw met de auto terug gaan. We weten het niet en vergeten het weer gauw als de golven weer langzaam terugkomen. Wel raar om dan zondags te horen dat er echt een tsunami dreiging was en dat de hele oostkust van NZ gevaar liep. In Gisborne waren alle mensen die dicht aan de kust woonden geëvacueerd en de stranden waren leeg.
Maar goed eerst nog Mahia. Dicht achter het terrein is een groot moeras waar we de roerdompen regelmatig hoorden hoempen. Karin had verteld dat er een track doorheen was, dus meteen zaterdagmorgen wilde Dick die track gaan lopen. Nou, dat was een hele klu

Het aangrenzend land met moeras

if. Om hem te vinden moesten we al over vele hekken heen klimmen en door veel onbegaanbare terreinen worstelen. Onderweg wel de fernbird gespot, geen roerdomp gezien (maar wel overal gehoord). Het stuk moeras was wel veel groter dan we hadden gedacht en pas om half twaalf kwamen we weer thuis. Uitgehongerd en uitgedroogd.
Karin en Calvin gaan altijd vissen in zee, daar moeten alle werkzaamheden voor wijken. Karin was al op het punt om te vertrekken toen we aankwamen. Eerst moet er aas gezocht worden. Tuatua, een soort mossel die je uit zee kan rapen. Zij ging al gauw weg en ik ben na het uitgebreide ontbijt haar gevolgd. De zee in lopen tot in de branding en daar met je voeten in het zand draaien en dan voel je de schelpen zitten. Dan goed uitkijken voor de volgende golf en snel na de golf de tuatua uit het zand oprapen. Het duurde even voor ik een beetje doorkreeg hoe het werkte, maar daarna ging het snel. Maar de branding was behoorlijk en daardoor werd het vrij lastig. Thuis gekomen met grote zak tuatua’s, deze gekookt en de kleintjes er uit gesnoept. Lekker hoor. De rest is voor de middag, als aas voor het vissen. Rond 2 uur gaan we met alle hengels, koekies etc. op stap. We hebben helemaal geen beet en na 3 kwartier gaan we weer. Calvin zegt dat de haaien aan het jagen zijn en dan zit er niet veel vis. Ik dacht serieus al een haai gezien te hebben, maar dacht toen ik hem zag dat het zo’n grote vis was die ik moest vangen. Thuis rommelen we wat, ik hang een poosje in de hangmat en Calvin en Dick gaan verder met de uitbouw van de keuken.

Zicht op het terrein van Karin en Calvin op Mahia

Om 4 uur kan Karin niet meer wachten en gaan we samen vast weer naar zee. Weer op dezelfde stek zetten we onze spullen neer en hups met hengel en al tot over de knieën het water in en dan zover mogelijk uitgooien. Het lijkt nu wel of er aan de hengel wordt getrokken af en toe. De mannen komen toch al snel aan en Calvin gaat het op zee proberen in het bootje. Terwijl hij de boot in het water schuift vang ik de eerste vis, een kowai. De haak is ingeslikt, maar er wordt gauw een nieuwe haak aan mijn lijn geknoopt. Even later vang ik nog een klein visje, wat meteen als levend aas moet dienen. En dan nog een tuatua er bij. De zon wordt langzaam wat minder warm en zakt achter de berg. Pffff even niet die zon op mijn armen en benen. Karin vangt ook een kowai en een klein visje (sprout ofzoiets). Maar het doel is om nog een snapper te vangen. Die bijten meestal tegen het donker worden en lusten het liefst tuatua. Dick en Calvin vangen niets en gaan al inpakken. Wij staan nog lekker met de benen bijna in zee. De maan is opgekomen, hij is bijna vol en geeft behoorlijk licht en maakt het uiterst sfeervol.
Toch besluiten we maar weg te gaan, met twee vissen hebben we toch een aardige maaltijd. Net het laatste moment begint Karin haar hengel te zwiepen en vangt ze de langverwachte snapper. Prachtvis hoor.
Thuis worden de vissen vakkundig schoongemaakt en daarna vakkundig gebakken. Heerlijke vis en verser kan haast niet. Wel zijn we inmiddels allemaal behoorlijk koud en moe geworden, dus na het eten naar bed. Nou ja het is dan al rond 10 uur. Ik gooi met mijn stomme kop nog het licht in de longdrop.
Zondag moet er ook nog van alles gedaan worden, maar Karin wil toch nog wel even wat tuatua’s gaan vangen/rapen. Ik vind het prima, maar toch komt het er niet van. Ze moeten via Gisborne terug naar huis omdat daar iets opgehaald moet worden. Geheel onwetend van aardbeving en tsunamimelding gaan we naar huis. Onderweg staan we langs de kust nog even stil, genieten van het prachtige uitzicht. Verderop gaan we nog even kijken op een stuk strand waar regelmatig viswedstrijden worden gehouden. Het zand op het stuk strand is helemaal zwart. Er is geen mens te bekennen op het hele strand, zover als we kijken kunnen. We halen in Wairoa nog wat chinees eten en rijden daarna door naar huis. We doen ‘s avonds ook niet veel meer, ook geen nieuws kijken dus.

Zicht vanaf Tinirotoroad op de Wairoariver, gemaakt op de terugweg

Pas maandagmorgen horen we van de tsunamimelding, die de hele zondag dus blijkbaar om het half uur op het nieuws was. Er is niets ernstigs gebeurd hier in de omgeving, maar in de riviermondingen waren wel duidelijke tekenen van de tsunami zichtbaar geweest. Maar geen meters hoge golven.